Het Federal Reserve-kartel: een financiële parasiet
![cvbd7](https://a.wakeupnow.info/images/2023/cvbd7.jpg)
De vader van de oprichter van United World Federalists, James Warburg, was Paul Warburg, die Hitler financierde met hulp van Brown Brothers Harriman-partner Prescott Bush. [1]
Kolonel Ely Garrison was een goede vriend van zowel president Teddy Roosevelt als president Woodrow Wilson. Garrison schreef in Roosevelt, Wilson en de Federal Reserve: “Paul Warburg was de man die de Federal Reserve Act bij elkaar kreeg nadat het Aldrich-plan zo'n landelijke wrok en tegenstand had gewekt. Het brein achter beide plannen was Baron Alfred Rothschild uit Londen.”
Het Aldrich-plan werd uitgebroed tijdens een geheime bijeenkomst in 1910 in het privéresort van JP Morgan op Jekyl Island, SC tussen Rockefeller, luitenant Nelson Aldrich en Paul Warburg van de Duitse bankdynastie van Warburg. Aldrich, een congreslid uit New York, trouwde later in de familie Rockefeller. Zijn zoon Winthrop Aldrich was voorzitter van Chase Manhattan Bank. Terwijl de bankiers bijeenkwamen, was kolonel Edward House, een andere handlanger van Rockefeller en naaste vertrouweling van president Woodrow Wilson, druk bezig Wilson te overtuigen van het belang van een particuliere centrale bank en de invoering van een nationale inkomstenbelasting. Een staflid van House was de Britse MI6 Permindex insider generaal Julius Klein. [2]
Wilson had niet veel overtuiging nodig, aangezien hij verplicht was aan kopermagnaat Cleveland Dodge, wiens naamgenoot Phelps Dodge een van de grootste mijnbouwbedrijven ter wereld werd. Dodge financierde Wilsons politieke carrière. Wilson schreef zelfs zijn inaugurele rede op het jacht van Dodge. [3]
Wilson was een klasgenoot van zowel Dodge als Cyrus McCormick op Princeton. Beiden waren directeur bij Rockefeller's National City Bank (nu Citigroup). Wilsons belangrijkste focus lag op het overwinnen van het publieke wantrouwen jegens de bankiers, wat de burgemeester van New York, John Hylan, herhaalde in 1922 toen hij betoogde: "stad, staat en natie. Aan het hoofd staat een kleine groep bankiershuizen, algemeen aangeduid als de internationale bankiers”. [4]
Maar de Acht Families hadden de overhand. In 1913 werd de Federal Reserve Bank geboren, met Paul Warburg als eerste gouverneur. Vier jaar later gingen de VS de Eerste Wereldoorlog in, nadat een geheim genootschap, bekend als de Zwarte Hand, aartshertog Ferdinand en zijn Habsburgse vrouw had vermoord. De vriend van de aartshertog, graaf Czerin, zei later: "Een jaar voor de oorlog vertelde hij me dat de vrijmetselaars tot zijn dood besloten hadden." [5]
Datzelfde jaar wierpen bolsjewieken de Hohehzollern-monarchie in Rusland omver met hulp van Max Warburg en Jacob Schiff, terwijl de Balfour-verklaring die leidde tot de oprichting van Israël werd geschreven aan de zionistische Second Lord Rothschild.
In de jaren 1920 richtte baron Edmund de Rothschild de Palestijnse Economische Commissie op, terwijl de kantoren van Kuhn Loeb in Manhattan Rothschild hielpen een netwerk te vormen om wapens te smokkelen naar zionistische doodseskaders die erop uit waren Palestijns land in te nemen. Generaal Julius Klein hield toezicht op de operatie en leidde het contraspionagekorps van het Amerikaanse leger, dat later Henry Kissinger voortbracht. Klein leidde de hulp van het Marshallplan naar Europa om naar zionistische terreurcellen in Palestina na de Tweede Wereldoorlog, waarbij de fondsen werden gekanaliseerd via het Sonneborn Institute, dat werd gecontroleerd door de chemische magnaat Rudolph Sonneborn uit Baltimore. Zijn vrouw Dorothy Schiff is familie van de Warburgs. [6]
De Kuhn Loebs kwamen met de Warburgs naar Manhattan. Tegelijkertijd kwamen de Bronfmans naar Canada als onderdeel van het Moses Montefiore Jewish Colonization Committee. De Montefiores hebben sinds de 13e eeuw het vuile werk van de Genuese adel uitgevoerd. De di Spadaforas vervulden die functie voor het Italiaanse Huis van Savoye, dat werd gefinancierd door de familie Israel Moses Seif waarnaar Israel is vernoemd. Lord Harold Sebag Montefiore is het huidige hoofd van de Jerusalem Foundation, de zionistische vleugel van de Ridders van St. John's Jerusalem. De Bronfmans (de naam betekent "drankman" in het Jiddisch) sloten zich aan bij Arnold Rothstein, een product van het Rothschild's imperium voor droge goederen, om de georganiseerde misdaad in New York City te stichten. Rothstein werd opgevolgd door Lucky Luciano, Meyer Lansky, Robert Vesco en Santos Trafficante. De Bronfmans zijn getrouwd met de Rothschilds, Loebs en Lamberts. [7]
In het jaar 1917 werd ook het 16e amendement toegevoegd aan de Amerikaanse grondwet, waarbij een nationale inkomstenbelasting werd geheven, hoewel het werd geratificeerd door slechts twee van de vereiste 36 staten. De IRS is een particuliere onderneming die is geregistreerd in Delaware. [8] Vier jaar eerder werd de Rockefeller Foundation opgericht om het gezinsvermogen te beschermen tegen de nieuwe bepalingen in de inkomstenbelasting en tegelijkertijd de publieke opinie te sturen door middel van social engineering. Een van de tentakels was de General Education Board.
In Occasional Letter №1 stelt het bestuur: “In onze dromen hebben we grenzeloze middelen en de mensen geven zich met perfecte volgzaamheid over aan onze vormende handen. De huidige onderwijsconventies vervagen uit hun gedachten en, niet gehinderd door traditie, zullen we onze eigen goede wil doen aan een dankbaar en ontvankelijk plattelandsvolk. We zullen proberen om van deze mensen of een van hun kinderen geen filosofen, geleerden of wetenschappers te maken... van wie we ruim voldoende hebben.” [9]
Hoewel de meeste Amerikanen denken aan de Federal Reserve als een overheidsinstelling, is het privébezit van de Acht Families. De geheime dienst is niet in dienst van de uitvoerende macht, maar van de Federal Reserve. [10]
Een uitwisseling tussen senator Edward Kennedy (D-MA) en Fed-voorzitter Paul Volcker tijdens hoorzittingen van de Senaat in 1982 is leerzaam. Kennedy moet aan zijn oudere broer John hebben gedacht toen hij Volcker vertelde dat als hij voor de commissie zou staan als lid van US Treasury, de zaken heel anders zouden zijn. Volcker, puffend aan een sigaar, antwoordde hooghartig: “Dat is waarschijnlijk waar. Maar ik geloof dat het met opzet zo is ontworpen”. [11] Afgevaardigde Lee Hamilton (D-IN) zei tegen Volcker: “Mensen realiseren zich dat wat dat bestuur van je doet een zeer grote impact heeft op hun portemonnee, en toch is het een groep mensen die in wezen ontoegankelijk voor hen is en voor hen onverklaarbaar.”
President Wilson sprak over 'een macht die zo georganiseerd, zo compleet en zo doordringend is, dat ze maar beter niet boven hun hoofd kunnen spreken als ze het veroordelen'. Afgevaardigde Charles Lindberg (D-NY) was botter en ging tekeer tegen Wilsons Federal Reserve Act, die heel slim de "People's Bill" werd genoemd. Lindberg verklaarde dat de wet zou: "... het meest gigantische vertrouwen op aarde tot stand brengen ... Wanneer de president deze wet ondertekent, zal de onzichtbare regering door de geldmacht worden gelegitimeerd. De wet zal inflatie creëren wanneer de trusts inflatie willen. Vanaf nu worden depressies wetenschappelijk gecreëerd. De onzichtbare regering door de geldmacht, bewezen te bestaan door de Money Trust Investigation, zal worden gelegaliseerd. Het hele concept van de centrale bank is bedacht door de groep die verondersteld werd de macht te ontnemen”. [12]
De Fed bestaat uit bijna elke bank in de VS, maar de New York Federal Reserve Bank controleert de Fed dankzij haar enorme kapitaalbronnen. Het echte machtscentrum binnen de Fed is het Federal Open Market Committee (FOMC), waarin alleen de president van de NY Fed een permanente stemzetel heeft. Het FOMC geeft richtlijnen uit over het monetaire beleid die worden uitgevoerd vanaf de 8e verdieping van de NY Fed, een fort naar het model van de Bank of England. [13]
In de vijfde onderkelder van de 14 verdiepingen tellende stenen romp ligt 10.300 ton voornamelijk niet-Amerikaans goud, 1/3 van 's werelds goudreserves en verreweg de grootste goudvoorraad ter wereld. [14]
De wereld van geld wordt steeds meer geautomatiseerd. Met de introductie door de Acht Families van gecompliceerde financiële instrumenten zoals derivaten, opties, puts en futures; het volume van de interbancaire transacties nam een enorme sprong voorwaarts. Om dit aan te pakken, bouwde de Fed een supersnelweg die griezelig bekend staat als CHIPS (Clearing Interbank Payment System), die is gevestigd in New York en gemodelleerd naar Morgan's in België gevestigde Euro-Clear - ook wel bekend als The Beast.
Toen de Fed werd opgericht, hadden vijf New Yorkse banken - Citibank, Chase, Chemical Bank, Manufacturers Hanover en Bankers Trust - een belang van 43% in de New York Fed. In 1983 bezaten dezelfde vijf banken 53% van de NY Fed. Tegen het jaar 2000 bezaten de pas gefuseerde Citigroup, JP Morgan Chase en Deutsche Bank nog grotere stukken, net als de Europese factie van de Acht Families. Gezamenlijk bezitten ze meerderheidsaandelen in elk Fortune 500-bedrijf en doen ze het grootste deel van de aandelen- en obligatiehandel. In 1955 waren de bovengenoemde vijf banken goed voor 15% van alle aandelentransacties. In 1985 waren ze betrokken bij 85% van alle aandelentransacties. [15]
Nog machtiger zijn de investeringsbanken die de namen dragen van veel van de Acht Families. In 1982, terwijl Morgan-bankiers de onderhandelingen tussen Groot-Brittannië en Argentinië voorzaten na de Falklandoorlog, drukte president Reagan SEC Rule 415 door, die hielp bij het consolideren van het overnemen van effecten in handen van zes grote investeringshuizen die eigendom waren van de Acht Families: Goldman Sachs, Merrill Lynch, Morgan Stanley, Salomon Brothers, First Boston en Lehman Brothers. Deze banken consolideerden hun macht verder via de fusiemanie van de jaren tachtig en negentig.
American Express slokte zowel Lehman Brothers-Kuhn Loeb – dat in 1977 was gefuseerd – als Shearson Lehman-Rhoades op. De Banca de la Svizzera Italiana van Israel Moses Seif kocht een belang van 7% in Lehman Brothers. [16] Salomon Brothers haalde Philbro uit de Zuid-Afrikaanse familie Oppenheimer en kocht toen Smith Barney. Alle drie werden toen onderdeel van Traveller's Group, geleid door Sandy Weill van de familie David-Weill, die Lazard Freres controleert via senior partner Michel David-Weill. Citibank kocht vervolgens Travellers om Citigroup te vormen. SG Warburg, waarin Oppenheimer's Chartered Consolidated een belang van 9% bezit, sloot zich aan bij het oude geld Banque Paribas- die in 1984 fuseerde met Merrill Lynch. Union Bank of Switzerland verwierf Paine Webber, terwijl Morgan Stanley Dean Witter opat en Discover-creditcardactiviteiten van Sears kocht.
Het door Kuhn Loeb gecontroleerde First Boston fuseerde met Credit Suisse, dat White-Weld al had geabsorbeerd, om CS First Boston te worden, de belangrijkste speler op de vuile Londense euro-obligatiemarkt. Merrill Lynch – in 2008 opgegaan in Bank of America – is de belangrijkste speler aan de Amerikaanse kant van deze handel. Swiss Banking Corporation fuseerde met het grootste investeringshuis van Londen, SG Warburg, om SBC Warburg te creëren, terwijl Warburg meer verweven raakte met Merrill Lynch door hun samenwerking met Mercury Assets in 1998. De Warburg's vormden een andere onderneming met Union Bank of Switzerland en creëerden de krachtpatser UBS Warburg. Deutsche Bank kocht Banker's Trust en Alex Brown om kortstondig 's werelds grootste bank te worden met $ 882 miljard aan activa. Met de intrekking van Glass-Steagal verdween de lijn tussen investeringen, commercieel en privébankieren.
Dit handjevol investeringsbanken oefent een enorme controle uit over de wereldeconomie. Hun activiteiten omvatten het adviseren van schuldenonderhandelingen in de derde wereld, het afhandelen van fusies en ontbindingen, het creëren van bedrijven om een vermeende economische leegte op te vullen door de lancering van initial public stock offerings (IPO's), het onderschrijven van alle aandelen, het onderschrijven van alle uitgiften van bedrijfs- en staatsobligaties en het trekken van de bandwagon op de weg van privatisering en globalisering van de wereldeconomie.
Een recente president van de Wereldbank was James Wolfensohn van Salomon Smith Barney. Merrill Lynch had in 1994 $ 435 miljard aan activa, voordat de fusiewaanzin echt op gang was gekomen. De grootste commerciële bank van die tijd, Citibank, kon slechts 249 miljard dollar aan activa claimen.
In 1991 behandelde Merrill Lynch 26,8% van alle wereldwijde bankfusies. Morgan Stanley behaalde 16,8%, Goldman Sachs 16,3%, Lehman Brothers 16,1% en Credit Suisse First Boston 14,5%. Morgan Stanley deed in 1989 $ 60 miljard aan bedrijfsfusies. Tegen 2007, als gevolg van de intrekking van Glass-Steagel, waren de tien beste NMA-adviseurs in volgorde: Goldman Sachs, Morgan Stanley, Citigroup, JP Morgan Chase, Lehman Brothers, Merrill Lynch, UBS Warburg, Credit Suisse, Deutsche Bank en Lazard. Op het gebied van IPO-aandelenacceptatie voor 1991 waren Goldman Sachs, Merrill Lynch, Morgan Stanley en CS First Boston de top vier. In de arena van wereldwijde privatisering gedurende de jaren 1985-1995 liep Goldman Sachs voorop met deals ter waarde van $ 13,3 miljard. UBS Warburg deed $8,2 miljard, BNP Paribas $6,8 miljard, CS First Boston $4,9 miljard en Paribas -eigenaar Merrill Lynch $ 4,4 miljard. [17]
In 2006 kocht BNP Paribas de beruchte Banca Nacional de Lavoro (BNL), die de leiding had over de bewapening van Saddam Hoessein. Volgens Global Finance is het nu 's werelds grootste bank met bijna $ 3 biljoen aan activa.
De belangrijkste Amerikaanse schuldverzekeraars voor de eerste negen maanden van 1995 droegen dezelfde bekende namen. Merrill Lynch onderschreef $ 74,2 miljard op de Amerikaanse schuldmarkten, of 15,3% van het totaal. Lehman Brothers behandelde $ 52,5 miljard, Morgan Stanley $ 47,4 miljard, Salomon Smith Barney $ 45,6 miljard. CS First Boston, Chase Manhattan en Goldman Sachs maakten de top zeven compleet. De drie grootste gemeentelijke schuldverzekeraars dat jaar waren Goldman Sachs, Merrill Lynch en UBS Paine Webber. Op de euromarkt waren de vier grootste verzekeraars in 1995 UBS Warburg, Merrill Lynch, Deutsche Bank en Goldman Sachs. [18] De Morgan Grenfell-vestiging van Deutsche Bank was de motor achter de bedrijfsovernames in Europa.
De dominante spelers op de olietermijnmarkten op zowel de New York Mercantile Exchange als de London Petroleum Exchange zijn Morgan Stanley Dean Witter, Goldman Sachs (via haar dochteronderneming J. Aron & Company), Citigroup (via haar Philbro-eenheid) en Deutsche Bank ( via de overname van de Banker's Trust). In 2002 werd Enron Online door een faillissementsrechtbank geveild aan UBS Warburg voor $ 0. UBS zou na de eerste twee jaar van de deal het monopolie van Enron Online delen met Lehman Brothers. [19] Met de ondergang van Lehman in 2008 zal de nieuwe eigenaar Barclays hun deel krijgen.
Na het fiasco van Lehman Brothers en de daaropvolgende financiële ineenstorting van 2008, werden de Four Horsemen of Banking nog groter. Voor centen op de dollar kreeg JP Morgan Chase Bear Stearns en Washington Mutual. Bank of America vorderde Merrill Lynch en Countrywide. En Wells Fargo greep de controle over de wankelende #5 Amerikaanse bank Wachovia. Barclays kreeg een sweetheart deal voor de overblijfselen van Lehman Brothers.
Voormalig voorzitter van de House Banking Committee, Wright Patman (D-TX), verklaarde over de eigenaren van de Federal Reserve Eight Families: “De Verenigde Staten hebben tegenwoordig in feite twee regeringen. Wij zijn de naar behoren samengestelde regering. Dan hebben we een onafhankelijke, ongecontroleerde en ongecoördineerde regering in het Federal Reserve System, die de financiële bevoegdheden uitvoert die door de grondwet aan het Congres zijn voorbehouden”. [20]
Sinds de oprichting van de Federal Reserve is de Amerikaanse schuld (voornamelijk verschuldigd aan de Acht Families) omhooggeschoten van $ 1 miljard tot bijna $ 14 biljoen vandaag. Dit overtreft ver het totaal van alle schulden van derdewereldlanden bij elkaar, schulden die grotendeels verschuldigd zijn aan dezelfde acht families, die bijna alle centrale banken ter wereld bezitten.
Zoals senator Barry Goldwater (R-AZ) opmerkte: “Internationale bankiers verdienen geld door krediet te verstrekken aan overheden. Hoe groter de schuld van de politieke staat, hoe groter de rente die wordt terugbetaald aan geldschieters. De nationale banken van Europa zijn (ook) eigendom van en worden gecontroleerd door particuliere belangen. We erkennen op een wazige manier dat de Rothschilds en de Warburgs van Europa en de huizen van JP Morgan, Kuhn Loeb & Co., Schiff, Lehman en Rockefeller enorme rijkdom bezitten en beheersen. Hoe ze deze enorme financiële macht verwerven en gebruiken, is voor de meesten van ons een raadsel.” [21]